Sinds enige tijd schrijf ik mijn verhalen op http://www.careldemari.wordpress.com/

Stom, ze hadden echt wel gewaarschuwd dat er onderhoudswerkzaamheden aan het electriciteitsnet gedaan zouden worden. En bijtijds, twee weken ervoor. Maar misschien juist daarom was ik het vergeten en had ik van alles gepland. Er lag een strijk van een paar uur en, belangrijker, er moest een website aangepast worden, deadline morgen.

De douche duurde vanochtend kort. Ik stond er net onder toen het licht uitviel en even later was er ook geen warm water meer, zox92n pomp werkt op stroom. Scheren kon ik vergeten en voor de koffie ben ik de deur uitgegaan.

Gelukkig duurde de klus aanzienlijk korter dan was aangekondigd. Niet om drie uur maar rond het middaguur kwam de spanning terug en viel de spanning weg.

Het is al weer half augustus en Erwin Krol en de zijnen kunnen, net als in juli, nog niet veel meer dan regen, of anders wisselvallig voorspellen. De weerpraatjes gaan meer dan eens gepaard met ergens vanuit het land ingezonden fotox92s van wolkenpartijen. Wolkenpartijen die Salomon van Ruysdael ons in de zeventiende eeuw ook al schilderde. De term x91Hollandse luchtenx92 is dan ook vaak genoemd.

Ook vandaag zijn ze er weer, die wolken. En het is drukkend benauwd. Maar de temperatuur is goed en dus pakken we ons stalen ros om hier in de omgeving wat kilometers te maken. Wind mee op de Lekdijk maakt de start makkelijk. De rivier staat niet erg hoog waardoor de hier aan de natuur teruggegeven uiterwaarden redelijk droog staan. Niet veel meer dan forse plassen, achtergelaten door de vannacht gepasseerde buien. Kolonies ganzen foerageren er, krachten opdoend voor hun verdere reis. Binnendijks passeren we statige boerderijen. Op hun oprijlanen kreunen de hoogstambomen onder hun zware bijna rijpe oogst. Naast de boerderijen is het vooral laagstam in de bongerds, economisch natuurlijk veel verstandiger. We passeren het moderne gemaal de Koekoek, in gebruik om de waterstand in de waard op het juiste peil te houden, en even later zijn we in Jaarsveld. We rijden langs boerderijen en herenhuizen met het blauwwitte schild dat een rijksmonument draagt. En langs het van een roodwit schild (gemeentemonument) Veerhuis dat ooit in een van de streekromans van Herman de Man een kwalijke rol vervulde. In Jaarsveld verlaten we de toch nog redelijk drukke rivierdijk en na een slinger door Lopik komen we welhaast alleen te rijden. De polder is hier op zijn mooist. Het ruisen van de bomen en het zingen van onze bandjes over het asfalt, veel meer horen we niet. En zelf houden we ook wijselijk onze mond, daarmee voorkomend dat ons ongewild insectenmaaltijd wordt opgediend. Ook hier monumentale boerderijen, helaas soms afgewisseld met oerlijke megastallen en fabrieksgebouwen. Op de Cabauwse kade verwijst een bord van x91Het Utrechts landschapx92 ons naar een karrenspoor dat leidt naar een prachtig gerestaureerde wipmolen en een oud stoomgemaal. Beide monumenten deden ooit dienst in de waterhuishouding in dit gebied.

Nog een paar kilometer en we zijn weer thuis. Plotseling wordt de stilte verstoord door angstig waarschuwend vogelgepiep. Plots duikt van achter ons een buizerd in glijvlucht naar beneden. Ook op zondagen moet gegeten worden.

Exe9n oproep via de social media, tientallen reacties en uiteindelijk door een strenge jury 30 geselecteerde openbaringen, zie hier het recept voor een leuke verhalenbundel. De derde op rij alweer, eerder verschenen x91Verhalen van de straatx92 en x91Adrenalinex92 volgens hetzelfde concept.

30 Openbaringen wordt op 18 september met een feestelijk programma ( negen voordrachten en drie muzikale intermezzox92s) in Zalencentrum x91de Engelx92 in Houten gepresenteerd. De zaal gaat om 13.00 uur open en de toegang is gratis. Wel vragen de organisatoren een vrijwillige bijdrage voor Pink Ribbon, de organisatie die zich inzet in de strijd tegen borstkanker. Naast deze vrijwillige bijdrage zal ook de netto opbrengst van de boekpresentatie en van de boekverkoop naar dit goede doel gaan. De bundel is tijdens de presentatie te koop voor x80 10,00. De aanwezige auteurs zullen hem graag signeren.

Pink Ribbon als goed doel is niet zomaar gekozen. In mei van dit jaar overleed een van de schrijfsters aan borstkanker. Als eerbetoon aan haar hebben de schrijvers unaniem voor dit doel gekozen en ze bevelen het ook warm aan!

Het is oktober 1973. Na een paar mooie nazomerdagen is het weer omgeslagen. Het zijn maar buien, alleen vallen ze altijd hier en nu. Uitenboogaert, een rentenierende herenboer moet ook vandaag weer de pacht ophalen bij zijn oude boerderij, zes kilometer verderop. En zoals gebruikelijk neemt hij daarvoor de bus, hij vindt het te ver om te lopen en te duur om de auto van stal te halen. Ik verkoop hem een retourtje, zestig centen moet hij daarvoor betalen. Tot mijn verbazing geeft hij me een kwartje. En dat voor iemand die in de hele buurt als gierig bekend staat! Onder dankzegging gooi ik de gulle gave in mijn geldlade.

x91Maar, chauffeur, zou je me op de terugweg bij mijn boerderij op willen pikken. Met die verwachte buien loop ik liever niet helemaal naar de halte.x92

x91Natuurlijk, ik zou dat wel willen, meneer Uitenboogaert, maar ik rij deze bus niet meer terug. Na deze rit zit mijn dienst voor vandaag er op.x92

Uitenboogaeert staat eerst wat te draaien en vraagt dan toch maar zijn kwartje terug.

x91Ik begrijp het, meneer, maar dat kwartje ligt nu tussen al die andere kwartjes, weet u nog precies welke het was?x92

Als die dakloze vanavond niet alsnog komt heb ik eindelijk een paar uurtjes rust. Ik ben best jaloers op mijn soortgenoten die op rustige fietspaden langs de rivier of in stille stadsparken en plekje gevonden hebben. Zelf draag ik ten volle de lasten van dit leven, letterlijk, maar ook figuurlijk. Het komt regelmatig voor dat zox92n drie keer honderd kilo op mij plaats neemt. Nog een geluk dat sommigen doorhebben dat er naast mij een prullenbak staat. En wat te denken van zox92n verliefd stelletje waarvan hij, altijd hij, een zakmes bij zich heeft en een hart met initialen in een van mijn ribben kerft? En dat allemaal terwijl ze bij die McDonaldx92s hiertegenover toch gewoon tafels en stoelen hebben.

Topkok was hij, bekend tot ver over de landsgrenzen. Zijn haute cuisine trok gasten tot zelfs vanuit de Verenigde Staten. Reserveren? Ja, minstens een jaar van te voren. Reken maar dat hij dolgelukkig was toen zijn restaurant, Het Hemelse Gerecht, een tweede Michelinster kreeg. x91Dat moet gevierd wordenx92 en samen met zijn personeel en wat vrienden organiseerde hij een copieus diner. Teveel, zou blijken, voor hem in ieder geval.

Diezelfde nacht overleed hij aan een hartaanval. Hemelpoortwachter Petrus, die na uitleg de woordgrap, verpakt in de naam van het restaurant, wel kon waarderen organiseerde voor hem een warm onthaal, nectar en ambrozijn voor het ontbijt!

Het schaamrood steeg hem naar de kaken. Zox92n goddelijk maal zou hij nooit kunnen bereiden.

Het is woensdagmiddag, vier uur. Met alle plaatsen bezet rijd ik richting Katwijk, de kaartpot moet maar weer eens geleegd worden. Met een gemiddelde inleg van x80 10,00 is dat een leuk spaarpotje om af en toe iets bijzonders te doen. Deze keer viel de keus op Soldaat van Oranje, een musical die in een hangar op vliegveld Valkenburg gepresenteerd wordt. Via internet waren de tickets en een parkeerkaart al geregeld en betaald, daar hadden we dus geen omkijken naar.

Eerst maar even bij de Tender aan het Valkenburgse meer een lekker stukje vlees genoten. En toen door naar het vliegveld. Het navigatiesysteem had een ingewikkelde route uitgedokterd maar meer dan zeven minuten duurde de reis niet. De auto kon bijna voor de deur geparkeerd worden. Nog even een kopje koffie en dan klinkt al de eerste bel. Als de grootste drukte voorbij is, waarom zou je dringen, je stoel is toch gereserveerd, sluiten we achteraan, richting onze plaatsen. Hoewel we op rij 16 zitten is het zicht geweldig. De tribuneopbouw is vrij stijl waardoor we geen last hebben van de mensen voor ons. Die tribune is trouwens toch een belevenis, ze draait van decor naar decor.

Het verhaal speelt zich af in de tweede wereldoorlog. De openingsscxe8ne vindt plaats op een ontgroeningsfeest van de Leidse studentenvereniging Minerva. De tolerantie ten opzichte van een verklaard NSBx92er is dan nog groot. Die tolerantie verdwijnt zodra de Duitsers Nederland binnenvallen. De groep valt uiteen. Een deel wil onmiddellijk de strijd tegen de vijand aangaan, een deel heult met de Duitser en een deel kiest voor een neutrale, liever gezegd afzijdige positie, x91de studie is belangrijkerx92. Het gaat over goede en verkeerde keuzes maken waarbij de goede keuzes weer verkeerd uit kunnen pakken. Het hele verhaal hier vertellen gaat te ver maar de vrienden van toen komen elkaar later tegen in vijandige situatie, kortom een emotioneel verhaal. Bijzonder vond ik dat de tribune draait ten opzichte van soms spectaculaire decors. De niet in een scxe8ne gebruikte decors worden afgesloten door een wand waarop schitterende projecties plaatsvinden. En zo draai je van de socixebteit van Minerva naar een studentenhuis op het Rapenburg, naar een zaal op paleis Noordeinde of in Londen en naar de duinen, ja, zelfs de zee. Een zee waarin op een gegeven moment een aantal acteurs gewoon een echt nat pak halen. Aan het eind taxiet zelfs een echte Dakota over de landingsbaan die dan dienstdoet als decor. De hele setting heeft geweldig veel indruk op ons gemaakt.

De doorstroming van het publiek in pauze en na afloop verliep gewoon vlot, zelfs van de parkeerplaats waren we redelijk snel weg. En dat terwijl er toch een volle zaal was, 1100 man toeschouwers.

Okay, een klein minpuntje, de akoestiek is niet geweldig waardoor de muziek tekort gedaan wordt. Maar verder, een absolute aanrader! Houd er wel rekening mee dat de voorstelling duurt van 20.00 tot 23.30 uur. Vroeg thuis is er niet bij.

Prachtig is het plekje dat we hebben gekregen, midden op het gerenoveerde plein. De opdracht, de boel maar behoorlijk op te fleuren pakken we graag op. Je zou kunnen zeggen dat het onze core business is. Ik zie er strak uit en ze hebben me gevuld met een paar zakken verse aarde en flink wat kleurige plantjes. Verderop staan nog drie van mijn maatjes, ze staan net zo te schitteren.

Hxe8, getver, dat die mensen dat niet willen begrijpen. Ik ben geen vuilnisbak, waarom droppen ze dan hier hun lege limonade- en bierblikjes. Nou ja, leeg, dat zure spul druppelt dan ook nog even na. Zeker weten dat mijn vaste bewoners dat niet prettig vinden! Welja, doe maar, druk die peuk maar op me uit. Hebben jullie al eens kennis gemaakt met die prullenbak, vijf, zes meter verder. Die is er speciaal voor dit soort afval neergezet.

Nee, hxe8, dat kon er nog wel bij, een wildplasser. Hij moet nota bene op zijn tenen gaan staan maar dat heeft ie er kennelijk voor over. Mooi, nu verliest ie zijn evenwicht, houdt hij er in ieder geval een natte broek aan over. Dronken lor!

Beste Sabine,
Het is toch werkelijk godgeklaagd dat mensen jou als volksvertegenwoordiger hebben gekozen. Het gaat niet om een eitje koken of een keer een yogales overslaan. Je hebt, geloof ik, geen idee waar je het over hebt! Mantelzorg is per definitie over een lange(re) periode en de mantelzorger zal zich in de regel ontzettend veel opoffering moeten getroosten. Opoffering die niet zonder liefde gegeven wordt maar wel te veel kan zijn, op een gegeven moment. Opoffering waar een beetje ondersteuning wonderen kan doen.
Nee hoor, breek de zorg maar af! O ja, haal dan meteen de C van het CDA ook maar weg! Hoewel, zorg voor de medemens is natuurlijk nooit een christelijk voorrecht geweest.